Wir Schaffen das....

Omdat we dit keer niet naar het verre Frankrijk hoeven, maar net over de grens naar Trier, konden we lekker wat uitslapen.

Onthaal met een stevige appeltaart en koffie bij Jaqueline en Cees. Iedereen heeft de kleine Niels geloofd en geprezen voor zijn pas verkregen Ritsdiploma. Ja hij wordt vast een studiebol. Trotse grootouders natuurlijk.

In de nieuwe bolide met schuifdeuren over heuvels en rivieren en natuurlijk Umgeleited, want we zijn immers in Duitsland. Umleitung is het eerste verkeersbord wat je sinds mensenheugenis tegenkomt in  het mooie land. In een bepaald deel van de geschiedenis, dat we net niet bewust hebben hoeven mee te maken, ware het beter geweest als we zelf die borden bij de grens hadden gezet. Maar we halen geen ouwe koeien uit de sloot. We scharen ons met graagte onder de zorg van Mutti Merkel. En om met haar gevleugelde woorden te spreken: Wir Schaffen Das...

De reis verliep aanvankelijk voorspoedig in die heerlijke nieuwe auto waarvan de chauffeur zich alert wist te houden door het nuttigen van bijna een hele paardenworst, hetgeen de Snelle een gruwel was.

Er was een probleem met de navigatie, of althans het begrijpen en bedienen daarvan. Omdat er rijdende weg een systeemcontrole Navigatie moest worden uitgevoerd (onder het motto: Ontdekkend op weg) was het de snelle niet vergund een deel van de reis slapend door te brengen. 

 Af en toe een buitje....

Ondanks de regen en de ontdekking van Cees dat de ruitenwissers ook automatisch aan- en uit kunnen gaan, zijn we redelijk probleemloos om een uur of vier in Trier, of op zijn Frans Trèves..., gearriveerd.

Dus daar waar de ministerraad vergadert heet dus in feite de Triersezaal. Echt weer onthullend taalgebruik van die Rutte, de "Jeukwoordenkoning".

In Trier hebben we het stadscentrum verkend. Een mooie stad met een welvarende uitsraling. Het huis van Karl Marx blijkt er nog te staan, maar hij was niet thuis. Het kostte weer de nodige navigatieproblemen om er te komen overigens en terzijde.

De thermen lagen er nog even troosteloos als altijd bij en de Porta Nigra is nog steeds niet gezandstraald, maar de dom was van buiten en binnnen mooi.

In restaurant Zum Domstein hebben we lekker gegeten. De tomatensoep was niet slecht, de kippenborstfilet heerlijk gaar, Cees heeft netjes een groot deel van zijn sla gegraasd maar het hoogtepunt werd gevormd door Rote Grütze met eis en slagsahne. Sneu voor de bediening was echter wel het feit dat hij een deerniswekkende anti-slagroommens is zodat hij het toetje terug liet halen om een nieuw portie zonder slagroom te laten aanrukken.... over smaak cq wansmaak valt niet te twisten.