De route van zondag
De dag begon met een waterig zonnetje en goede moed. Kees heeft de zondagsrust al schandelijk aangetast door reeds om zeven uur te gaan badderen en de anderen uit Morpheus armen los te rukken op een niet te beschrijven hardhandige wijze. Maar eerlijk is eerlijk, rust roest, dus achteraf gesproken en met grote tegenzin moeten We Kees een beetje gelijk geven.
Na het goed verzorgde ontbijt. Gingen we op pad, de stad uit. Gelukkig hebben gisterenavond de route de stad uit al wat verkend. Na de brug over de Moezel begon het al goed steil omhoog te gaan.
Maar fris als we waren was dit geen probleem.
De route bood prachtige vergezichten over de stad Trier.
Schöne aussichten....
De wondere natuur
Na gedane arbeid...Over de Moezel gesproken: Ergens in mijn achterhooofd wordt het woord Moezel altijd geassocieerd met oude mensen die met zo'n rijn-moezelcruise mee gaan. Nou de Moezel biedt voor zeventigplussers toch wel meer dan nutteloss in z'n bootje rond te lummelen. Moezel is ook een moe makend. De eerste lettergreep van die rivier was aan het eind van de dag zeer van toepassing. Want we, althans Henk en Cees waren zeer ernstig vermoeid door de zware elementen onderweg.
Wat te denken van de Teufelstreppe... een 50 meter hoge steile trap van stenen uit de omringende natuur, glad en onregelmatig. Wat een energie: er zijn vele kilocalorieeen verstooktt zodat we dat er s'avonds noodzakelijkerwijs weer bij moeten voeden. Voorwaar een zware persoonlijke opofferingen.
Onderweg hebben gerust bij een kapelletje dat gewijd is aan Moeder Maria. Cees trof daarin naast de gebruikelijke religieuze inventaris, een brandend kaarsje, verweesde schoenen en een wandelstok aan. In zijn goedmoedigheid heeft hij zich het lot van die stok aangetrokken en zich over die stok ontfermd. De schoenen bleken hem niet te passen, wellicht iets voor andere nooddruftige personen. Het is een discussie geworden of de stok nu wederrechtelijk vervreemd is, verduisterd of bevrijd uit zijn geïsoleerde bestaan. Hoe dan ook, Cees acht zich door deze stok zeer geholpen op de lange smalle weg naar de toekomst. Cees zal in de toekomst naar deze kapel een steen brengen om te voegen bij de vele tegels die er al hangen met dankbetuigingen. Het alternatief is natuurlijk die stok terugbrengen, toch? Wat de toekomst brengen moge. Voor de zekerheid hebben Kees en Henk een kleine financiële bijdrage gedaan zodat dit zonodige als aflaat kan dienen.
In het dorpje Ehrang hebben we noodgedwongen een lichte lunch moeten nuttigen. We kwamen in een restaurant terecht waar hele families de zondagmiddag doorbrachten, vermoedelijk op kosten van een in een hoekje gestopte opa. Maar zo te zien wel gezellig.
Hier in dit dorpje konden we ons het enige shortcutje veroorloven dat Kees duldde, verders joeg hij de sportieve, maar allengs moeilijker lopende groep, over de hoge hellingen en diepe dalen. Gaandeweg door het dorp werd het deprimerende en bouwvallige karakter daarvan onderstreept door lichte regen. Het noopte tot het toepassen van de noodzakelijke strikt persoonlijke beschermingsmiddelen.
Ja echt, hij is het....De bewegwijzering was aanleiding tot wat scherpe opmerkingen omdat de beloofde restafstanden naar het einddoel verschilden en het eindpunt deprimerend steeds ver weg leek te liggen. "Van wenkend perspectief, naar wegschuivend perspectief". Schweich bleek steeds onbereikbaarder, maar we zijn er uiteindelijk toch gekomen. Dus over onze troubels zullen we maar "Schweigen......"
Dit alles onder het motto van Mutti Angela Merkel: Wir Schaffen Das.....
Een verwarrende hap eten
Niet slecht gestegen in steile hoogte, maar ook in achting! Overigens had je vroeger een reclame, waarin een manspersoon met hele lange vingers liep te zwaaien. Daarbij werd de tekst uitgesproken: 'je herkent ze hieraan'! Hoe zit dat met de vingers van Cees? Gr. Lia
BeantwoordenVerwijderen