Wir haben es wieder geschaft

Deze tweede etappe was van lichte aard volgens de boeken. In de praktijk zaten er toch nog wat felle klimmetjes en afdalinkjes in. Een en ander was gevat in een prachtig palet van herftkleuren afgewisseld met prachtige vergezichten. De mist wierp aanvankelijk een grauwsluier over het mooie landschap. Uiteindelijk kreeg een aarzelend zonnetje de overhand. Samengevat: het was uitnemend wandelweer. 

We wandelden weer vol goede moed, uitgerust en uitgerust met heerlijke smackers, een achteraf zwaar tegenvallende variant op de Franse Pain aux Raisin. Opvallend is dat er gaande weg in velden noch wegen enige vorm van locale tapperijen, lees: koffietentjes aanwezig zijn. Hetgeen ons ernstig verdroot. Nochtans kwamen we niets te kort. 

Wat aangenaam is, is dat er schitterende zit, rust en schuilgelegenheden zijn op de route. Waaronder zogeheten sinesbanken die door hun sinusvorm een ideale uitrustplek bieden.

Wandelaars zijn geen zondaars omdat ze niet naar de kerk gaan, volgens een van de vele wijsheden die op onze route te lezen waren

De moezel lag er mooi bij. Meanderend en geruisloos stroomt deze droomrivier door een landschap wat overdadig gestoffeerd is met vrolijke wijngaarden op steile hellingen. Cees heeft een plaatselijke werker geinterviewd. Deze vertelde het verbazingwekkende verhaal dat de druivenplukkers te voet en met manden op de rug de druiven plukken. De mechanisatie is hier nog sterk achtergebleven. 

Door het vorderen van het seizoen waren de paden soms wat modderig. Hetgeen zijn effect had op schoenen en broeken. (Maar geen nood, in de kamers kan je gewoon je schoenen uitkloppen en de modder van je broek afschuren. Je hoeft toch zelf op te ruimen....! volgens een enkeling.)

De afdaling naar Mehring tussen de wijnranken door en naar de steeds dichterbij komende rivieroever, was wel wat steil maar van een ongekende schoonheid. Ondanks de waarschuwingen dat we hier geheel op eigen risico liepen.

Het valt op dat de opa van Niels geen strikdiploma waard is. Want vele malen moet hij stoppen om zijn veters  weer vast te maken.... maar dat geheel terzijde.

We hebben vrij vroeg het doeldorp bereikt en verheugden ons op een bak koffie of zo'n goudgeel schuimende rakker. Echter de eerst aangeklampte waard zond ons vriendelijk doch indringend henen omdat het mittagsruhe zou zijn. Daarom volgde wij de grote leider die heilig in de veronderstelling was dat Mehring uitsluitend aan de overzijde van de rivier lag, want zo zag hij het op de kaart. Wij moesten daar een steile zware hoge rottrap op, hijgend en puffend konden we constateren dat we verkeerd waren. Erger nog we hadden veel te veel gelopen want ons hotel bevond zich vlak bij het eerder genoemde etablissement. Moraal van het verhaal: de geschiedenis herhaalt zich; volg nooit blindelings een zelfbenoemde grote leider..... blijf kritisch, never stop asking........

De grote leider wijst de weg

Het is allemaal weer goed gekomen. We hebben het hotel bereikt, en hebben aan de Moezel koffie met apfelstrudel genuttigd. 's Avonds hebben heerlijk gegeten in een gezellige Stube. Het bleek dat sommigen na de strudel met ijs en slagroom toch ook nog een dessert; ijs met kersen en veel slagroom konden verdragen.....  Hoezo beperking inname calorieën?. Morgen nemen we ons voor om ons consumptiegdrag te halveren, waarschijnlijk.

Het was weer een mooie dag.